Ibrahim Hmamly

Voetballen in de school

Voetballen in de school is een verhaal van Ibrahim Hmamly, 9,5 jaar.

Ibrahim houdt van voetballen, tekenen en knutselen.


Ibrahim houdt van voetballen. Dat weet iedereen. Thuis mag hij niet meer spelen in de tuin, want dan worden zijn kleren vuil en daar houdt zijn moeder niet van. Maar gelukkig is er de school en Meester Michel die behalve meester ook de beste trainer is voor Ibrahim.

Tijdens de les al luistert Ibrahim naar de vragen van de meester als waren het ballen die hij in zijn richting schoot en die Ibrahim dan als een beroepsvoetballer afhandelt, met korte juiste antwoorden. De lessen zijn een opwar-ming voor de speeltijd. Op de speelplaats staat Ibrahim in de goal en volgt met de grootste concentratie de bal. Hij springt naar rechts en naar links of blokt een bal af met zijn knie. Heel vaak ook passeert de bal hem en moet hij toezien hoe de andere ploeg weer een doelpunt meer heeft. Als ik maar blijf oefenen, denkt Ibrahim, dan lukt het me op een dag wel eens om alle ballen uit de goal te houden.

Enkele weken later organiseert Meester Michel een wedstrijd op school. Drie ploegen nemen het tegen elkaar op. Ibrahim heeft goed geslapen en is in vorm. Met grote ernst staat hij in de goal. Alles heeft hij gezien. De ene na de andere bal weert hij af. Geen voorwerp dat zijn goal binnenkomt! Het lukt hem aardig. Blinkende ogen kijken hem aan telkens hij een aanval tegenhoudt. Zijn ploegmaten zijn blij, hij is blij. Die erkenning moedigt hem aan.

Ze lijken in rechte lijn naar de overwinning te gaan, zonder één doelpunt tegen! Tot daar dat meisje met de bal aan komt dribbelen. Haar naam houden we voor ons. Ibrahim zou graag willen dat ze vrienden worden, maar zij wil dat niet. Erger zelfs, hoe meer ballen Ibrahim uit de goal houdt, hoe bozer ze wordt. Winnen zit er voor haar ploeg niet bij. Ze komt met de bal net voor Ibrahim. Met ogen vlammend van boosheid kijkt ze hem aan. Ibrahim houdt niet van dat geweld. Hij speelt voor het spel en als iets niet naar zijn zin is, praat hij erover. Maar dit meisje is als de meeste jongens die hij kent, ze wordt boos als ze haar zin niet krijgt en dan gaat ze anderen pijn doen. Hij ziet haar recht voor hem en begrijpt die boze blik niet. Het leidt hem af. Eén moment maar is hij verward, en zie, daar gaat de bal, vlak langs hem heen de goal in. Ibrahim zou wel kunnen huilen!

Zijn ploegmaten troosten hem. Eén doelpunt tegen houdt hen niet van de overwinning. Wanneer de scheidsrechter het einde van de match fluit, vliegen ze hem rond de hals.

'We hebben gewonnen. Wij zijn kampioen!'

's Avonds, terwijl ze naar de wedstrijd van Casablanca Widad kijken op Arraddia, een Marokkaanse tv-zender, beschrijft Ibrahim in geuren en kleuren elke aanval die hij weerde. Zijn pa is fier.

'En straks als ik groot ben,' zegt hij nog, 'dan ga ik zoals Chamak van Bordeaux bij twee ploegen tegelijk spelen, de Rode Duivels en Casa-blanca Widad!' De reden daarvoor is dat hij dan veel met het vliegtuig kan reizen. Hij droomt ervan om ooit eens te vliegen. Maar dat vertelt hij aan niemand!

Creative Commons, Naamsvermelding, Gelijk delen: Ibrahim Hmamly, An Mertens, Voetballen in de school, Boektegoed, Bibliotheek Sans Souci, Elsene, 18 maart 2009.