carolien van liedekerke

Zonne-opgang

Zonne-opgang is een verhaal van Carolien Van Liedekerke, 8 jaar.

Carolien houdt van spelen.


Met slaapogen stond Carolien bij de ingang van het hotel. Broer en zus lagen nog in bed. Zij was enige die de zonne-opgang had gekozen als speciale wandeling. Ze had nog nooit een zonne-opgang gezien. Ma en pa spraken van de zonsopgang, maar Carolien vond zonne-opgang veel mooier.

Het was heel koud. Ze reden de bergen in tot ze boven de wolken waren. Daar stapten ze uit en gingen te voet verder. Ma en pa droegen hoeden met lampen. Zo konden ze in het donker kijken. Carolien volgde hen op de voet. Gele vlekken dansten op de het pad. Zolang ze haar voeten in de gele vlekken zette, ging alles goed.

Toen ze op de top aankwamen, was het al een beetje lichter. Ze rilde van de kou. Beneden in de vallei zag ze de wolken. Ze kleurden heel lichtjes roze. Zo mooi was het op de berg. En zo stil. Ze hoorde alleen het klingelen van een koe in de verte.

Het groepje liep over de top naar beneden. Ze gingen richting oost. Bij elke stap die Carolien zette, zag ze de wolken van kleur veranderen. Het ging heel snel! Ze had alle moeite van de wereld om én naar het pad én naar de wolken te kijken. Nu was bij het roze ook rood gekomen en oranje en geel.

Op een open plek bleven ze allemaal staan. Carolien zag hoe de zon traag uit het wolkendek groeide. Eerst was ze een klein rood stipje. Al snel werd ze een klein rood boogje en daarna een half bolletje ijs. Telkens Carolien in een andere richting keek en weer terug naar de zon, was ze een stukje hoger geklommen. Ze probeerde zo goed mogelijk te onthouden wat ze zag. Eenmaal thuis wilde ze zoiets moois schilderen als de zonne-opgang. Dat was de belofte die ze daarboven maakte.

Creative Commons, Naamsvermelding, Gelijk delen: Carolien Van Liedekerke, An Mertens, Zonne-opgang, Boektegoed, Bibliotheek Sans Souci, Elsene, 27 mei 2009.