Adashboard (for fiction)

Kinderen van 6 tot 10 jaar worden uitgenodigd om een herinnering te vertellen op de sofa van het schrijverskabinet, iets wat ze meemaakten en niet zo gauw zullen vergeten, omdat het zo vreselijk mooi, eng, leuk of droevig was.
Ze kiezen een eigen personage, een titel, en een lettertype. An Mertens aka Ana Foor vertaalt de herinnering naar een fictief verhaal. Terwijl de katernen uit de printer rollen, knutselen de kindervertellers hun cover in elkaar in het atelier o.l.v. Anne Van Wichelen aka Anne Wiel. Ze stikken eigenhandig de katernen in hun cover, lezen elkaar hun verhalen voor en gaan naar huis in bezit van hun eigen kleine ‘roman’.

Het resultaat is een bundel authentieke kinderverhalen.

Kinderen kunnen ook thuis aan de slag:
Download de toolkit hier!
» Read the rest of this entry «

CIAO: writing a novel as a ‘distributed practise’
CIAO of het schrijven van een gedistribueerde roman

CIAO is a story that will exist as a novel in print and a digital narrative. The work-in-progress was part of the exhibition Place@Space until 25th May in Z33 in Hasselt.

CIAO is een verhaal dat zal bestaan als roman en als digitale vertelling. Het work-in-progress maakte deel uit van de tentoonstelling NowHere Place@Space, van 15 maart tot 25 mei 2008 in Z33 in Hasselt.

» Read the rest of this entry «

Mc Kenzie Wark schreef A Hacker’s Manifesto, een boek dat pleit tegen het intellectuele eigendom van kunst en teksten. Hij verspreidde het vrij via het net en vond uiteindelijk een uitgever met klasse, de Harvard University Press, die weigerde het boek onder een CC-license te verspreiden.

Met het boek legde hij een spannende weg af, die hij hier beschrijft:
link naar artikel

De Zwemmer van Zsuzsa Bank is haar debuut en meteen een ijzingwekkend boek.
Het is geen thriller, er komen geen grote complottheorieën aan te pas. En toch lees je elke zin met spanning, alsof het onweer in elke volgende zin zou kunnen uitbarsten.

De toon van het boek heeft mij bij mijn kraag gegrepen. Het is het aangehouden gestage ritme van een verteller die iets bijzonders heeft meegemaakt. Het is de spanning van het moment waarop ze voor je gaat zitten, je allebei zeeën van tijd hebt en zij, met die donkere blik in haar ogen, uitlegt waarom ze is waar ze is. Ze begint bij het begin – haar kindertijd. Je kijkt naar haar doorleefde handen en je weet dat het een lang verhaal zal worden. Je luistert aandachtig, verlangend naar het moment waarop ze in het hier en nu zal belanden na een lange odyssee. En je hoopt dat die tocht een helder licht zal werpen op wie ze nu is, en waarom ze het precies nu aan jou vertelt.
» Read the rest of this entry «